Being Ki-Wi down under

We gaan het voor ons allemaal eens heel plezant (= vooral kort) houden

De laatste blog eindigde met de aankomst in Brisbane. Daar zijn we onze zeer vriendelijke gastvrouw/vriendin Anja uit Sydney gaan oppikken van de luchthaven. Samen met ons gedrie hebben we 2 dagen Brisbane en omstreken rond getript. Brisbane is een hele leuke stad, duidelijk een klein broertje van Sydney en Melbourne, maar ook aan een rivier gelegen, een outdoor-gebonden lifestyle, beetje tropisch en vele leuke cafeetjes etc. Achter Brisbane ligt weer een mooi pakket aan met eucalyptus begroeide bergen en 2 hele grote meren. Heel leuk om gewoon een dagje rond te toeren, hoewel Ozcar echt wel pufte en zweette bij het beklimmen van de steile bergwegjes.

Na Brisbane werd het alleen maar tropischer! Fijn, lekker warm, maar dat zijn ook hete nachten met heel veel muggen! Dit in combinatie met een gedeeltelijk functioneel muggennet = slapeloze nachten. Maar tropisch betekent ook kokosnoten plukken van de bomen

korkodillen in de rivier en op het strand

giga-duinen-complexen met tonnen aan wit zand aan een azuurblauwe zee met dodelijke kwallen

mangroven (dit komt eigenlijk neer op een speciale soort van vegetatie die in het zoutwater kan groeien zonder ervan te moeten drinken)

paradijslijke eilanden en zeilcruises

stoere mannen die de zeilen hijsen

Natuurlijk komt er altijd een punt waarop je het paradijs moet verlaten, jammer, maar we hadden nog een hele leuek activiteit voor de boeg: `Wim zijn verjaardag eens guitig vieren!` Dat hebben we voor een keer dan maar lekker chique gedaan in een exclusief decadent 4sterren hotel! DWZ ontbijt met croissants aan de rand van het zwembad met palmbomen!

Wim en ik kozen natuurlijk voor een alternatieve terugroute via de bergen,

meer bepaald de New England Highway. Deze wordt spectaculair geel-oranje-rood-kleurig tijdens de herfst

Maar herfst betekent dan op zijn beurt ook wel: REGEN REGEN REGEN in STORTbuien!

Gelukkig was er op de weg terug ook een verrassend mooi rocky-nationaal Park: Girraween, waar we met veel gehijg en gezweet de top van de Pyramid-berg beklommen,

om daar ook een natuurwondertje van evenwicht te vinden: Balancing Rock

Gelukkig waren we dichtbij Sydney toen dit begischweer toesloeg.

Dus veilig binnen bij Anja en vervolgens werd het tijd om afscheid te nemen van onze goeie van OZcar. Jaja, onzen eerste auto werd verkocht (en twas een goeie deal!) Dus konden we er niets beter op vinden dan dat geld alweer `nuttig` te besteden en een trip naar `het hart van Australie` te boeken om onze reis in schoonheid af te sluiten!

Dus morgen vliegen we naar Ayers Rock!...Dat wordt dus zeker en vast een volgende blog met spectaculaire echte-rood-australische foto`s! Wij kijken er al naar uit!

Bij het schrijven van dit blogverhaal beginnen we meer en meer te beseffen dat het einde van onze heerlijke reis nadert. 4,5 maand zijn passe, nog 1,5 maand te genieten. Maar goed waar waren we gebleven? Juist ja, in Melbourne.

Na weer 2 gezellige couchsurf-dagen vertrokken we met Ozcar richting Great Ocean Road, 1 van de meest bezochte trekpleisters van Australie. Zoals de naam al doet vermoeden is de Great Ocean Road een adembenemende route langs de ruige zuidkust van Victoria. De weg, die op zich al spectaculair genoeg was, werd regelmatig onderbroken door uitkijkpunten op de meest bizarre rotsformaties in de oceaan: `the 12 apostels`

`London bridge`,

`the Arch`...
Op 1 van de rotsen zat zelfs compleet onverwacht een bende penguins de show te stelen... en dit in een heerlijke 30 graden. Een verdiende rustpauze na hun antarctische overtocht?

Via een tussenstop aan enkele vulkanische meren kwamen we na de Great Ocean Road geheel onverwacht terecht in een nieuw pareltje van de natuur: de Coorong. Wat in de winter een gigantische binnenzee is, was nu een oneindig lange droge vlakte, omgeven door duinbergen aan de ene kant en witte zoutvlakten aan de andere.

Ons plan om de duinen (die meer op een woestijn leken) te doorkruisen tot aan de zee, werd op het einde gedwarsboomd door 6 volwassen reuze kangeroos. Aangezien de aaibaarheidsfactor van die beestjes volledig verdwijnt eens ze de 2 m overschreiden, keerden we maar braaf op onze stappen terug.

De lange rechte highways door de graanvelden van de Wimmera brachten ons tot bij de Grampians. Een berg keten die we op 2 dagen zouden verkennen. Knappe bushwalks naar verschillende bergtoppen onder een brandend zonnetje... we hebben weer enkele liters zweet gelaten.

Tijdens die wandeltochten werden we weer eens verschillende malen verrast door enkele reuzespinnen...iets wat je erbij moet nemen als je door de bush trekt. We hebben trouwens al enkele keren een `Huntsman`, familie van de vogelspin, in ons busje gehad. Iedereen die Kim kent, weet tot welke taferelen dat kan leiden...hilarisch!

Na de Grampians zetten we, via een laatste tussenstop in Melbourne, onze route verder richting Sydney. Naast de alledaagse Australische gewoonten (dineren rond ons kampvuur bij mooie sunsets, uitgebreide babbels met sociale ozzies, cruisen door de nooit eindigende Australische panorama`s...)

zullen we als uitschieter nooit Wilsons Prom. vergeten. Een nationaal park gevormd door een prachtig schiereiland. We weten nog altijd niet wat we het indrukwekkendst vonden:
- het bovenaanzicht van de bergtoppen

-het benedenaanzicht van in een verlaten baai waar 1 van de aboriginal goden kwistig had rondgestrooid met roodkleurige rotsblokken

aan u de keuze!

Net voor Sydney hebben we nog een geweldig dorpje ontdekt, waar bovendien een jazz&blues festival aan de gang was! Dus wij lekker tussen de swingende en bbq-etende ozzies gekropen! S morgens een mooi plaatje kunnen schieten van de residentiele pelikanen

en daarna een frisse zee-zwembadplons!

In Sydney was het weer een blij weerzien met Anja. De tussenstop was, door ons strk tijdsschema, wel maar van korte duur. Het enige wat misschien het vermelden waard was, is dat iemand van ons 2 de vloer heeft geveegd met de andere in een hevige squash-strijd.

Vanuit Sydney vertrokken we met Ozcar (TOEN nog steeds in topconditie) naar de Hunter Valley. 1 Van de bekendere wijnstreken in Australie en daarenboven een prachtig natuurgebied. Aangezien we de meeste wineries in de ochtend passeerden, zijn we erin geslaagd om de regio behoorlijk nuchter te verlaten.

De waterfallway, een van de pareltjes van NSW, verraste ons met al haar (het spreekt voor zich) grote watervallen. De idylische trouwplek! No worries, niet voor ons, maar wel voor een gelukkig ozziekoppeltje...romantisch he! Dorigo nodigde uit voor een rainforestwalk...heel mooi, heel tropisch, heel echt rainforest. Zo echt dat we zelfs een `Monitor` (reuzesalamander) te zien kregen. De ontmoeting was `verschrikkelijk` spectaculair: Gezien zijn plotse vertoning zowel Wim als het dier zelf een meter achteruit deden springen.

De wet van Murphy voor backpackers (dat je iets moet voor hebben aan je 4e hand wagen) konden ook wij enkele dagen later niet aan ontlopen. Oscar viel in panne in McLean! Gelukkig slecht een lek in een koelvloeistoftube. Het probleem was dus snel, maar aan de verwachte afzetterijprijs, opgelost. Die zelfde dag nog heeft Kim in Byron Bay zonder rem nog eens geshopt. Zo kon de Wim de `dure` autokosten weer eens relativeren.

Na dit stukje kust doken we weer de Rainforest in voor een regelmatige tropische regendouche en een culturele tussenstop in Nimbin, het mekka voor de alternatieveling die leeft op weed en andere pretkruiden...wij hielden het braafjes bij een spinazie-quiche. Met iets meer bewondering keken we diezelfde avond nog naar de iets actievere ozzies van Brunswick Heads, die ons lieten genieten van hun surfkunsten.

Nu volgt de 4-daagse in Brisbane samen met Anja....This story will continue!

Voor diegene die onze vertelsels nog niet beu zijn, goed nieuws: We breien een vervolg aan ons reisverhaal dat ergens rond 30 januari was stil gevallen.

Na onze tussenstop in DE stad van Western Australie, Perth, resteerden ons nog 10 dagen in de Bob-van. Die periode hebben we efficient gebruikt om 2000 km op en neer te rijden. Onderweg konden we weer van nieuwe fantastische dingen genieten. De West Australische kust is impressionant!

In Monkey Mia, een natuurreservaat/resort in Shark Bay, hebben we het dagelijkse schouwspel van het voederen van `wilde` dolfijnen gezien, gesnorkeld in het rif met de platvissen en met een haai !?!
(ik zag 10m van wim een vin: ik dacht: HOLE, DOLFIJNEN! want die komen wel af en toe naar het strand met de mensen spelen daar. Dus ik terug hop in het water, gelijk ik had geleerd in nieuw zeeland, hevig aan het rondspartelen en gekke geluidjes aan het produceren door mijne snorkel, allemaal om de dolfijnen te lokkken...hehe, NIET DUS, hety beest was weg en 2 mensen in kayak verderop kwamen ons vragen of we die grote haai ook hadden gezien door onze snorkel, en dat het misschien een goed idee was om even uit het water te blijven...JA....oeps)

Hoewel er nog andere toeristen rondtoeren voel je je in WA echt alleen. De momenten waar we ergens kampeerden, lunchten of avondeten kookten en dat we tegen elkaar zeiden: `Zalig rustig hier, precies of dit stukje wereld van ons alleen is` kan ik niet meer op 1 hand tellen! Nog in Shark Bay zijn we de `Stromatolites` gaan bekijken. Dit zijn de oudste resterende bacterien die al miljoenen jaren geleden leefden en nu slechts op zeldzame plaatsen in de wereld te vinden zijn. Dankzij deze kastaars werd er zuurstof in onze atmosfeer geproduceerd zodat (inderdaad) de mens ook een kans kreeg op deze aardbol.

Een strand (Shell Beach) dat tot 10 meter diep alleen maar uit verschrikkelijk kleine witte schelpjes bestaat.

Duinen, gigantisch, wit, parelwit, begroeid met struiken...een heerlijke plek om met een glaasje wijn een boekje te lezen terwijl de zon ondergaat in de zee.

Een meer, compleet roospaars dankzij de werking van bacterien.

De `Kalbarri Canyon`,vuurrood, reuzegroot, iets groter dan verwacht voor onze wandeling (Daar sta je dan op het heetst van de dag, met twee perziken en een krappe 2 liter water, die al snel theetemperaturen aannam. Maar oh zo groot is de voldoening van een frisse pint na deze kalorische uitputting!)

Het kustdorpje Kalbarri en de lange ontbijtkoffie met uitzicht op de steeds kerende golfslagen owv de ingewikkelde vorm van de delta van de Murchison River.

De Pinnacles, die als `overroepen natuurfenomeen` worden bestempeld door de lokale ozzies, worden door ons als `een van de pareltjes van Australie` geklasseerd. Deze gefossileerde boomstammen staan in massa`s in de duinen geprikt als spelden op een speldenkussen. Beeld je dit prentje in met zonsondergang: Fenomenaal!

Na 4000 km - vriendschap met Bob the Van werd er afscheid genomen in Perth. De rugzakken (en ondertussen extra valiezen) konden we nu zelf weer verslepen. In Perth konden we nog eens heerlijk intellectueel gaan doen: 2 universiteiten bezocht en de library of WA uitgeplozen. Ondertussen bij het reeds gekende koppel Ditte en Merlin gecouchsurfed.

5 februari vlogen we terug naar Sydney (4500 km meer naar het Oosten). Daar was tot ons groot genoegen geen zomerse hittegolf zoals in WA, maar nog eens een keertje frisse natte regen op onze gebruinde snoet. Sydney is voor ons ondertussen = Anja in Coogee, ons thuishaventje in dit verre continent. Verplicht in Sydney te blijven, wachtend op een nieuwe visa en bankkaart (dankuwel dieven in West Australie!) en gezien het overwegend regenachtig weertje leek het onsverstandig om maar weer wat verder te snuffelen in de bibliotheek van de University of New South Wales. Ondertussen werd er prijs/kwaliteit gezocht naar een eigen busje. Die hebben we nu! Wij noemen hem `Oscar`, maar gezien hij eerst `Betty` heette, laten we zijn identiteit in het midden. Wat telt is dat het beestje rijdt! Hoewel hij een licht ochtendhumeur vertoont bij het starten in de vroege ochtend, en schakelen meer een kunst is als een actie, is hij een prima bus! Oscar verdient bovendien een trofee voor zijn Horsepower: De laatste 5 dagen heeft hij de Australian Alps beklommen en ons over passen van niet minder dan 1800 meter gehesen.


Ja, alpen, dat lezen jullie goed, en onvoorstelbaar mooi! Europeanen (wij ook) vergeten dat Australie meer is dan een zomers land van rode aarde, kangoeroes en surfbeaches. Hier zijn ook echte alpen! Zonnig met een frissen gezonde bries overdag en een onverwacht bibberend koude vochtige nacht: Echt alpieneklimaat

Als rasechte mountaineers hebben we genoten van het steeds belonende uitzicht bij elke beklimming (Mt Kosciusko, Mt Buffalo).

Savonds parkeren op een viewpoint op een berg, smorgens wakker worden en vanuit u bed de mist uit het dal zien wegtrekken terwijl de zon over de toppen komt piepen.

Of in het midden van het bos wakker worden en in het verscholen riviertje een ijskoude, maar zo deugddoende douche nemen terwijl een verschrokken kangoeroe uit de struiken wegvlucht bij het zien van zoveel naakt! Grenseloos avontuur!

Wat we ook vaak tegenkomen zijn de rasechte 70+ Australische koppels, die hun pensioensjaren al kamperend over heel Australie opleven en een theetje en babbel met Belgische snotneuzen aanbieden.

Na 5 dagen in de natuur houden we een pitstop on Melbourne bij goeie ouwe Craig (couchsurfer) om aan onze beschaafde behoefte te voldoen:douchen, wassen en internet. Morgen trippen we verder richting Adelaide....there is still so much more to see! Love it!

Omdat we nog wat goed te maken hebben wat foto`s betreft, hebben we vandaag een extra effortke gedaan om onze vorige blog met een nieuwe lading foto`s op te fleuren.

Na nieuwjaar @ Sydney zijn we nog enkele dagen dar gebleven omdat onze gastvrouw, lieve lieve Anja, ons met lekker eten

en leuke avontuurlijke trips verwenden. Zo nam ze ons mee naar enkele van de nationale parken van Sydney

en naar haar `secret spot`. Gezien `secret`, kunnen we niet verklappen waar, maar we laten jullie zeker even meepiepen:

Ze trakteerde ons ook veel te veel wijn in de Oprah House Bar

en daarbuiten namen we zelf het initiatief om de vele wijken van Sydney te leren kennen. We wandelden van Coogee

naar Bondi,
we namen de ferry van Sydney tot Manly.


Al dit wandelen werd indien genoodzaakt door het prachtige view vanop het terras of door een vorm van dorst onderbroken voor een frisse pint.

Omdat we niet wouden vastroesten inj het veelzijdige Sydney of de toeristische Eastcoast, boekten we een vlucht naar Western Australia. Omdat de goedkoopste vlucht vertrok vanuit Melbourne, regelden we een gemeenschappelijke lift tot Melbourne en genoten we daar nog enkele dagen van `couchsurfing @ Craig`. Craig is een fantastische freeminded 40-ger, die zijn zuurverdiende centjes van zijn voorbije businessleven gebruikt om enkele jaren op een low budget lifestyle te genieten. Melbourne is een bruisende stad met veel Europese invloeden. Heel leuk, maar deze keer hadden we gebrek aan tijd om alle hoekjes te verkennen. Maar we gaan zeker terug! Craig staat al te popelen voor wanneer we terugkomen, omdat we hem culinair in de watten hadden gelegd (asperges met gerookte zalm en lasagne!), en wij kijken al uit naar de straffe koken die hij ons smorgens op bed komt brengen.

Van Melbourne was het een kleine 5 uur vliegen tot de Westcoast. Perth, een complete verademing. Sydney en Melbourne waren dicht opeen gebouwd en heet, Perth heeft een koele westelijke oceaanbries, veel ruimte en plaats voor groen.

Ook hier hebben we gezellig gecouchsurfed bij Dida en Merlin. Interessante kerel die Merlin, hij is cartoonist/filmmaker en liet ons enkele van zijn producties zien.

Dan was het tijd voor actie: ons plan om Western Australia te doorgronden werd eindelijk vorm gegeven! We huurden een campervan bij `wicked campers`. Hij ziet er uit als een circuswagen en is een ware kindermagneet!

Maar hij bolt goed! (Vingers kruisen...) en met ons eigen wasbakje, gasvuur, frigobox, talloze opbergkastjes, tafel en ligstoelen en zalige matrassen, is hij al ons favoriete thuisplekje geworden. Indien nodig wordt onze van, Sponge Bob genaamd, omgevord tot een droogkast of we drogen de was handmatig met het risico sneller op te stijgen als een windvlieger.

En eindelijk kunnen we kilometers slijten,
op de roodzandige highways of soms in de middle of nowhere met brandende eucalyptusbossen rondom, langs kilometers oceaanstrand, door de bush of droge weide.


Nu slapen, lunchen en ontbijten we elke dag met een view! In Fremantle zagen we de mensen vissen of zwemmen met hun honden bij sunset,

in Cape Hemlin sliepen we bij een gezellige familiecamping en genoten we van deze zonsondergang:

In Pemberton sliepen we in een verlaten bos, maar de zonsondergang aan het meer was heerlijk om bij te dineren en om ons handgemaakt schaakspel uit te proberen.

Op een keer leerden we op het strand Roma kennen. Dit was de start van een knotsgekke avond. Roma is een praatgraage bomma. Hoewel ze zelf nog niet op zijn minst geinstalleerd was in haar nieuwe huis, drong ze er op aan dat we bij haar bleven slapen. Haar 3 kleinkinderen en dochter waren trouwens ook op logement. Deels door de wijn waren drie kids voor bomma wat te veel, dus werden we al snel oppas van dienst. E.T. kijken, ijsjes maken, bedverhaaltjes lezen... Heel leuk, maar druk! Na kinderbedtijd was er ook voor ons genoeg wijn, en op haar beurt begon bomma met het vertellen van haar verhaaltjes. En we verzekeren jullie, zatte bommaverhaaltjes duren eindeloos!
Op deze uitzondering na hebben we savonds hebben we samen nooit veel om handen, maar we maken onze avonden gezellig door samen primitief te koken, zonsondergangen te kijken en elkaar uit te dagen met onze zelfgemaakte spelletjes: HEERLIJK GENIETEN!

Het is momenteel 1 januari, en als goede voornemen voor het nieuwe jaar zullen we onze blog maar eens updaten. Eerst en vooral: Een gelukkig nieuwjaar!! We hopen dat 2008 een jaar wordt waarin jullie de kans krijgen en de uitdaging aangaan om jullie avontuurlijkste dromen te realiseren!
Tweed, we hebben een klein probleempje, want ons originele CD met foto`s is hier gecrasht. Gelukkig zijn er reserve kopies thuis, maar dat betekent geen fotos in deze blog...sorry!

Wij hebben 2008 met een giga-bombastisch-vuurwerk in Sydney ingezet. Juist ja, we zijn al in Australie. Vier dagen geleden zijn we op dit rode continent geland, en we verblijven nu bij Anja. Anja is een Belgische businessvrouw, maar in hart en nieren een avontuurlijke wereldreizigster die alle uithoeken van deze aardbol reeds heeft gezien. We hebben haar leren kennen via Bert, een Belgisch NZ vriendje die nu samen met ons een week in haar luxueus appartementje in Coogee, Sydney verblijft. S avonds wordt er gezellig getafeld, de wijn vloeit en de eettafel is rijkelijk gevuld met seafood. Ondertussen gebruiken we de dagen om Sydney en omstreken te verkennen. Het is weer even aanpassen aan de drukte: Het aantal mensen dat in Sydney woont is groter dan de populatie van heel Nieuw Zeeland!

Nieuw Zeeland was rustiger, desolater,... zeker als we het hebben over Milford Sound want dat deel van ons NZ verhaal hebben jullie nog van ons te goed!

Onze missie in Milford Sound was de 4-daagse Milford Track. Een wandeltocht die bekend staat als `The finest walk in the world` en die daarom maanden op voorhand was geboekt. Er is maar 1 adder(tje) onder het gras: Enkel het weer konden we niet op voorhand boeken. Met 260 regendagen per jaar, hadden we eigenlijk kunnen voorspellen dat we niet bepaald droog zouden blijven. Maar de natuur en het gebergte zijn er echt onherbergzaam, wild, groots, dreigend en overweldigend. Ook al was onze onderbroek zeiknat en stond er af en toe wel 2 cm water in onze schoenen, we zullen nooit vergeten hoe dapper we die woeste waterval hebben afgedaald! Aangezien we samen met 40 anderen aan hetzelfde lot onderworpen waren, zorgde deze nattigheid voor een gezellig samenhorigheidsgevoel en onvergetelijke opdroogmomenten samen aan de stoof.

Na Milford Sound hadden we wel degelijk nood aan een zomergevoel, en dat dreef ons terug noordwaarts naar Wanaka. Duimen uit (tenen strekken)! Ook deze 300 km hebben we al liftend overbrugd. We mogen onszelf ondertussen professionele lifters noemen
In Wanaka konden we opnieuw bij Ross en Steve, de oude bekende couchsurfvrienden blijven. Kirsty, onze allereerste couchsurf host was daar toevallig ook vakantie aan het houden, dus hebben we samen met haar Mt. Aspiring National Park verkend, grotendeels te voet weliswaar want onze auto kon op een bepaald moment de rivier niet overzwemmen. In Hawea zelf hebben we de kayaks gesleept tot aan het meer, om gelijk kleine kinderen er op loa te peddelen.

Na deze zomerse pitstop gaf Kirsty ons een lift naar Mt. Cook. Dit is de hoogste berg van NZ, gelegen in het hartje van de Zuiderse Alpen. Het zou de laatste keer zijn dat we de sneeuw zouden zien, dus hebben we 2 dagen genoten van de schitterende panorama`s rondom ons.

Onderweg naar onze kerstbestemming hebben we onze neus nog even buitengestoken in Tekapo en Christchurch. Kaikoura was het uitverkoren kerstplekje, omdat het hostel voorzien was van poten en oren (met zwembad, met BBQ, met jacuzzi, met zonneterras,...) dichtbij de bergen, aan de oceaan en een redelijke kans op zonnig weer. Omdat we Kerstmis toch niet alleen wilden vieren, hebben we tijdens onze hele trip de leuke backpackmaatjes uitgenodigd om ons te vergezellen in Kaikoura.

Uiteindelijk waren we met zn achten..en we hebben er een dikke party van gemaakt: zon, zwembadvolleybal, kreeft, BBQ, speenvarken, bier, muziek, brunch en imitatiespelletjes,...! Kerstmis is hier niet zo vroom als in Europa, het is meer een sfeervol feesje waarbij met de nodige drank het begin van de zomer wordt gevierd!

Na Kaikoura was het tijd voor onze laatste lift: En wat voor 1 ?! Met een monstertruck met oplegger. Meneer chauffeur heeft ons via spannende bochten en bergen helemaal tot in Christchurch gebracht. Onze laatste dag hebben we nog bij Kirsty doorgebracht om er rustig onze valiezen te pakken (springen en stampen op de rugzakken om de ritsen toe te krijgen) en ons klaar te maken voor deel 2 van ons avontuur: Australia!